![]() |
| (A detail of ) London Jazz Festival poster, designed by Damien Frost |
![]() |
| details as above |
![]() |
| (A detail of ) London Jazz Festival poster, designed by Damien Frost |
![]() |
| details as above |
"The air inside is full of crackling expectancy, chaos... Some few tables in front of the stand are empty, awaiting the important hipster crows - theater, sports, radio people - who will fill those chairs in a late-arriving flurry. Much craning of necks, more greetings. Somebody - Max Roach, in fact - come out, leans over from the bandstand and has an animated conversation with an important-looking bearded man. Looking around, one's first impressions are reinforced; this is the center of the world!"Many live recordings from the legendary Roost performances have surfaced ever since. This collection, found on the Internet Archive, presents some of them, featuring my favorite Roost line-up of Bird with Al Haig (on piano) and Max Roach (drums).
Henry "Hank" Jones (July 31, 1918 – May 16, 2010)| Al Haig |
آلبوم دوشنبه این هفته به جای کاری سولو، یک Jam Session تمام عیار است در سالن کارنگی هال نیویورک با حضور غول های بی باپ.
کنسرت با تریوی باد پاول (با مکس روچ به عنوان طبال) آغاز می شود. بعد مایلز دیویس، بنی گرین (ترومبون)، سانی استیت (آلتو) و سرژ چالوف (باریتون) هم برای اجرای سه قطعه دیگر به آنها ملحق می شوند.
برای اجرای بعدی یک گروه تازه روی صحنه می آید که از استن گتز (تنور)، کای ویندینگ (ترومبون)، ال هیگ (پیانو) و تامی پاتر (باس) و روی هینز (طبل) تشکیل شده است.
ترکیب بعدی گروه شش تایی لنی تریستانو – پیانیست سفیدپوست نابینای نیویورکی – با لی کانتیز – آلتویست نامدار – است. و در انتها دایناسورها روی صحنه می آیند: چارلی پارکر و رد رادنی برای اجرای پنج قطعه.
تاریخ این کنسرت روزهای 24 و 25 دسامبر 1949است و می توانید امروز این کنسرت تاریخی را در شصت سالگی اش بشنوید که هنوز تازه است. حال و هوای کریسمسی آن، به اضافۀ روحیۀ جمعی اش هم چیزی است کاملاً مناسب امروز و این روزها.
***
آلبوم را در قسمت الف و ب در این جا بشنوید.
آلبوم امروز از پيانيست بزرگ جاز، ال هيگ است. غولي ناشناخته و شاعري با دايره لغاتي پايان ناپذير در پيانوي جاز. در ميان خيل عظيمي از نام هاي بزرگ و كوچك همكاري او با ديزي گيلسپي، چارلي پاركر و چت بيكر مشهورتر از همه است. هيگ به خصوص در سال هاي اول به شدت تحت تأثير باد پاول بود.
اين آلبوم كه «دعوت» نام دارد و ژانويه 1974 در لندن ضبط شده است. كني كلارك (درامز) همراهي كننده هيگ پنجاه ساله در بخش ريتم و گيلبرت روور نوازنده باس اين آلبوم بوده است. قطعات مورد علاقه من Holyland ، Invitation و به خصوص Sambalhasa است. اما انتخاب سه ترك از آلبوم فقط كار يك آدم نادان است. بايد تمام اين آلبوم را مثل جواهري يك پارچه حفظ كرد.
Allmusic (again Mr Scott Yanow!) has presumed Al Haig as one of the “finest” pianists of bebop era. What does this moderate and hypocritical word means? He was fine? Just like that?
Al Haig Trio