Sonny Rollins Photos

Milan, 1963

Milan, 1967

The Beatles' New Box Set

بلاخره موسیقی Beatles بعد از چهار دهه به شکلی آبرومند منتشر شد، حادثه ای که می تواند اولین انتشار دیجیتال واقعی کارهای آن ها باشد. در حالی که گروه های راک اندرول دیگر دهۀ 1960 – مثلاً Byrds یا The Who - بارها و بارها به اشکال مختلف و در قالب ادیسیون های بی نظیر و CD های دلوکس، با تصحیح صدا منتشر شده اند و تقریباً در سالگرد هر آلبوم کلاسیکی از این گروه ها، آلبوم دیجیتال شده به اضافۀ ده ها آهنگ اضافه استفاده نشده در آلبوم، میکس های آلترناتیو، نسخه های مونو و استریو و نسخه های مخصوص صفحه های 45 دور و پخش در رادیو – که کوتاه تر از نسخه های اصل بودند – سر می رسد اما آخرین انتشار کارهای بیتلز توسط کمپانی انحصار طلب اَپـِل با آن حرکت لاک پشتی اش مربوط به سال 1987 بود و خودتان بهتر می دانید که CD هایی که در آن سال ها درآمده را باید دور بریزید چرا که کیفیت صدای آنها از نوارکاست های کهنۀ دایی جانتان که از سال 1347 شمسی باقی مانده هم پایین تر است. صدای CD های اولیه – یعنی سال های 1980 – غالباً مثل صدای فلز سرد و خشک و فاقد حجم است و از تفکیک سازها در آن خبری نیست.

به هر حال خبر خوب این که بیتلز با صدای واقعی و درستی که در زمان خودش شنیده می شد توسط اپل در غالب دو Box Set منتشر شده است. یکی نسخۀ استریو آهنگ هاست که شامل 252 قطعه می شود و دیگری نسخۀ مونو که 213 آهنگ دارد. تقریباً همۀ موسیقی این کوارتت انگلیسی در این مجموعه وجود دارد.

من سال هاست که به جز رجوع گاه و بیگاهم به دو آلبوم آخر آن ها (Abbey Road و Let it be) که بسیار مورد علاقه ام بوده و هستند، احساساتم را نسبت به آنها و موسیقی شان بازبینی نکرده ام و نمی دانم حالا چه نظری خواهم داشت. اما قدر مسلم در گذشته سال های زیادی از عمرم را آلبوم به آلبوم، از Please please me تا White Album، با آنها گذرانده ام و هنوز هم احساس می کنم Sgt. Pepper یکی از درخشان ترین آثار خلق شده در موسیقی مدرن محسوب می شود. اما بیتلز ورای ارزش های تاریخی به خاطر پیوند نزدیکش با احساسات و لحظاتی فراموش نشدنی از زندگی من (و البتۀ همۀ ما!) اهمیت دارد، هر آهنگ و اولین باری که آنها را شنیده اید و آدم هایی که موسیقی را با آنها شنیده اید و چیزی که در آن لحظه در سرتان بوده است همه و همه با آغاز اولین نُت زنده می شود و این یکی از چندین جادوی منحصربفرد بیتلز است.

اما مشکل من در این سال ها با آقایان جان لنون و پل مک کارتنی ، آن هم به عنوان انسان هایی مثل بنده و شما و نه به عنوان موزیسین، بوده است. نمی دانم چرا دربارۀ آنها تردیدهایی دارم و بیشتر اوقات حوصله ام از هردویشان سر می رود. بدون تعارف باید بگویم به نظر من مسبب اصلی فروپاشی گروه جان لنون و آن یوکوی موذی بود و بیتل های واقعی و مورد علاقۀ من این دو موزیسین بسیار بزرگ، جورج هریسون و رینگو استار هستند. پل در طول سال های بعد از بیتلز بسیاری از اشتباهات گذشته را جبران کرد و موسیقی متوسط و یا بعضاً خوبی به وجود آورد. این زن نادان، یوکو، زیر سر جان نشست و او را قاطی برنامه های تلویزیونی رادیکال کرد، جایی که ژست های روشنفکرانه می گرفتند و دود سیگارشان را توی صورت دیک کاوت فوت می کردند و البته جان در این فاصله چند آلبوم بد و یکی دو شاهکار خلق کرد. جورج هریسون استوارتر از همۀ آنها آلبوم عظیم All things must pass که از سه LP تشکیل شده بود را به عنوان اولین سولویش بیرون داد، آلبومی که منهای ضبط بسیار بدش (یا بازهم فضاحت در انتشار آن روی CD که من شنیده ام) به اندازۀ تمام آلبوم های دهۀ 1970 جان و پل متریال عالی دارد. در سال های کوتاه زندگی اش جورج یکی از بزرگ ترین موزیسن های راک باقی ماند، در حالی که صدای گیتارش روز به روز بیشتر مشخصه ای جورجی به خود می گرفت و قابل تشخیص می شد. رینگو نیز چندین گروه مهم را رهبری کرد و آلبوم های استاندارد منتشر کرد و مهم تر از همه این که همیشه موزیسین باقی ماند نه فعال سیاسی/اجتماعی و یا مهمان ثابت برنامه های حرافانۀ نیمه شب تلویزیون ها.

اما فارغ از این که هرکدام از آنها به تنهایی که بودند یا چه کردند، وقتی با همند عیش کامل و موسیقی به بهترین شکل ممکن برقرار است و این مهم تر از هر چیز دیگری است که می توان به آن فکر کرد یا آن را مبنا قرار داد.

احسان خوش بخت

[نمی دانم این وبلاگ را چه کسانی و چه اندازه دنبال می کنند، اما اگر واقعاً می خواهید حاضرم زمانی یادداشت هایی دقیق تر دربارۀ موسیقی بیتلز – مثلاً شرحی آلبوم به آلبوم با لینک های احتمالی برای دانلود – بنویسم. اگر ضرورتی برای چنین کاری احساس می کنید می توانید به email من بنویسید یا همین زیر "کامنت" بگذارید تا ببینیم در آینده چه باید کرد.]

History of Jazz: Bebop

تاريخ موسيقي جاز، بخش چهارم
بي باپ

جو هندريكس، خوانندۀ جاز به خاطر مي آورد وقتي بعد از پايان جنگ جهاني دوم با كشتي به خانه باز مي گشتند، راديوي كشتي در بين موسيقي هايي كه پخش مي كرد - معمولاً در ردۀ بني گودمن و گلن ميلر يا هر بيگ بند سفيد ديگري از آن دوران – ناگهان زد به راهي كه همۀ سربازان را از جايشان پراند، موسيقي عجيب و بي نهايت تندي كه در لحظۀ نخست شنونده را ميخكوب مي كرد يا او را به سختي مي آزرد. نام نوازندگان آن صفحه كه تاريخ موسيقي جاز را براي هميشه دگرگون كردند، چارلي پاركر و ديزي گيلسپي بود، سلاطين موسيقي مدرن كه براي دو دهۀ هر نوازنده اي كه در آن سرزمين ظاهر مي شد را به نوعي تحت تأثير خود قرار دادند.

ديزي گيلسپي و چارلي پاركر

ظهور موسيقي بي باپ در فاصله اوائل تا اواسط دهۀ 1940 بر بنياد و عنصر بداهه نوازي شكل گرفت. نه اين كه در گذشته بداهه وجود نداشت يا اين كه غول هايي مانند آرمسترانگ و بيسي از آن بي خبر بودند. كاملاً برعكس موزيسين هاي جواني مانند ديزي گيلسپي (نوازنده ترومپت)، چارلي پاركر (نوازنده ساكسفون آلتو) و باد پاول و تلانيوس مانك (نوازندگان پيانو) با الهام از نوازندگان خلاق و مبتكر دوره سويينگ مانند آرت تيتوم، كلمن هاوكينز و لستر يانگ بود به كاوش در زمينه يافتن مسيرهاي تازه و بديع در موسيقي جاز پرداختند. هدف آن ها طغيان در برابر شكل قراردادي و ملال آور اركسترهاي عصر سويينگ بود كه همه شان بدون استثناء از آن ها سربرآورده بودند.

رويدادهاي اجتماعي و اقتصادي نيز بدون شك در بوجود آوردن موسيقي بي باپ نقش اساسي داشت. چنانچه شروع جنگ جهاني دوم موجب فراخواندن بسياري از نوازندگان به خدمت سربازي گرديد و جوان ترها كه هنوز از نظر سني واجد شرايط خدمت زير پرچم نبودند در خانه تنها ماندند. چنين بود كه پاركر و گيلسپي و هم چنين رد رادني و استن گتز كه با آموزش زير نظر استاداني مانند جك تيگاردن، جي مك شان و ارل هاينز خود به مقام استادي – آن هم چه زودهنگام –رسيده بودند، پا به ميدان وسيع تجربه هاي مدرن در موسيقي گذاشتند.

Blue Monk by Monk Trio

ادامه جنگ بعلاوه باعث وضع ماليات هاي سنگين بر روي برنامه هاي تفريحي و نمايشي گرديد كه باعث كاستي گرفتن سالن هاي رقص و كاباره ها شد. از سوي ديگر تحريمي كه به وسيله اتحاديه موسيقيدانان در فاصله سال هاي 1942 تا 1944 روي كمپاني هاي صفحه پر كني اعمال گرديد موجباتي را فراهم آورد كه كلوپ هاي شبانه و عشرتكده هايي كه تازه بعد از نيمه شب داير ميشدند مانند مينتون، پاتوق و در واقع محل رشد و اشاعه گروههاي كوچك موسيقي بي باپ شوند و از اين رهگذر نوازندگاني مانند چارلي كريستين نوازنده گيتار و صد البته تلانيوس مانك نوازنده بزرگ پيانو پا به عرصه گذاشتند كه بدون توجه به حضور اركستهاي بزرگ و پر زرق و برق دوره سويينگ گروه هاي جمع و جور خود را حداكثر با 4 تا 6 نفر سر هم كرده و در بست در خدمت بداهه نوازي جمعي قرار مي گرفتند. نوازندگان بي باپ با به كار گرفتن موازين بلوز و ساختارهاي هارمونيكي سويينگ ملودي هاي مشهور را به صورتي تازه و بسيار پيچيده مي نواختند. ضرب و ريتم تند و هارموني غني را مي توان مشخصه اين مسير جديد در موسيقي جاز دانست و بنابراين ديگر اين موسيقي صرفاً براي رقصيدن نبود (و در بسياري موارد غيرقابل رقصيدن بود!) بلكه به مثابه هنري جديد پا به ميدان گذاشت و همين موضوع باعث شد كه در ابتدا با انتقادهاي نسبتاً شديدي مواجه شود زيرا هم تمپو (ضرب) آن براي رقصيدن بسيار تند بود و هم نغمه هاي ملوديك سادگي گذشته را نداشت.

اسكار پتيفورد، مكس روچ و جي جي جانسون

تفاوت اساسي اين موسيقي با موسيقي سويينگ در اين جاست كه تكنوازان به جاي بداهه نوازي بر پايه ملودي، روي آكورد ها به بداهه نوازي مي پرداختند. در موسيقي باپ به طور معمول اغلب با اولين آكورد ملودي به كنار گذاشته مي شد و اساس كار خود آكورد قرار مي گرفت. براي بداهه نوازي تكنواز و اين پرسش براي شنونده پيش مي آيد كه پس ملودي كجاست؟ اكثر گروههاي نوازنده در نوازندگي بسيار توانا بودند و مي توانستند پاساژهاي بسيار سريع و دشوار را در نهايت استادي بنوازند. شگفت آنكه موسيقي بي باپ كه روزي افراطي و راديكال قلمداد مي شد، شالوده و پايه اي براي تمام نوآوري ها و خلاقيت سبكهاي بعدي موسيقي جاز مدرن شد. بي باپ موسيقي شاعران، پرندگان، آتش و باد است. بي باپ روح مدرنيزم و بزرگ ترين پاسخي است كه در هنر به دگرگوني هاي برق آساي زمانه داده شده است، موسيقي كه هم از انفجار اتمي و هم از تولد جكسون پولاك خبر مي دهد. اگر كسي بي باپ را درك كند تمام جنبش هاي موسيقي جاز بعد از جنگ، تا به امروز، برايش معنا پيدا خواهد كرد.

احسان خوش بخت

فهرستي از مهم ترين موزيسين هاي بي باپ

Charlie Christian, guitar Kenny Clarke, drums Tadd Dameron, piano Kenny Dorham, trumpet Billy Eckstine, singer & bandleader Dizzy Gillespie, trumpet Dexter Gordon, tenor sax Wardell Gray, saxophone Al Haig, piano Milt Jackson, vibes J. J. Johnson, trombone Howard McGhee, trumpet Charles Mingus, bass Thelonious Monk, piano Fats Navarro, trumpet Charlie Parker, alto sax Oscar Pettiford, bass Bud Powell, piano Max Roach, drums Red Rodney, trumpet

اگر مي خواهيد قسمت قبل تاريخ جاز (بيگ بند) را دوباره مرور كنيد بايد به اين جا بازگرديد. قسمت بعد دربارۀ موسيقي كول خواهد بود

Our Man In Paris (1963)

اگر می خواهید دکستر گوردون را در اوج خود ببینید، اگر می خواهید صدای ساکسفون تنور را در غول آساترین شکل خود بشنوید، اگر می خواهید ببینید که چگونه بخش ریتم می تواند مثل قلب یک آدم عمل کند، اگر می خواهید سال های هجرت و تنهایی پاریسی دکستر و باد پاول و کنی کلارک را دریابید، اگر می خواهید ببینید که چگونه دایناسورهای جاز با استانداردها غوغا می کنند و کاری می کنند که حتی خود آقایان گرشوین و راجر و هارت و دیگران هم نغمه های خود را به خاطر نیاورند، اگر می خواهید ببینید Hard Bop واقعاً یعنی چه، اگر می خواهید ببینید نسل چارلی پارکر چگونه وارد مرحلۀ جدیدی از مدرنیزم در موسیقی جاز می شوند به این آلبوم، غزل غزل های دکس، Our Man In Paris گوش بسپارید.

[آلبوم در دو بخش در رپید شیر وجود دارد. بخش اول و بخش دوم]

Personnel: Dexter Gordon (tenor saxophone); Bud Powell (piano); Pierre Michelot (bass); Kenny Clarke (drums)

Recorded at CBS Studios, Paris, France on May 23, 1963.
Originally released on Blue Note (4146).
Includes liner notes by Nat Hentoff and Bob Blumenthal.

Tracks:
1. Scrapple From The Apple
2. Willow Weep For Me
3. Broadway
4. Stairway To The Stars
5. Night In Tunisia, A
6. Our Love Is Here To Stay - (bonus track)
7. Like Someone In Love - (bonus track)

Introduction to the music of Bunky Green

Last week me and my friend had a seven days non-stop jazz-listening session. It started from Tehran and ended up at the shores of Caspian Sea. Among the great records that we were discovering - under the theme of "fast tempo" records! - we introduced to the music of an unknown - at least to us – master of alto saxophone, Bunky Green.

We were prisoned between a narrow line of Albourz Mountain and shores of Caspian Sea; rain was pouring now and then, and Bunky's sound, like seabirds, was really something to listen. While a couple of sticks was on I told to myself “look at the colors, the sheets Bunky Green is creating with his sound, the beauty, strangeness and sometimes anger of it.” Back home, I started to learn more about Green and here is the result of that magical week:

• Bunky Green Biography
• Bunky Green Discography
• Places we've never been; the record that tore us apart.
• Download a sample from the album, Places we've never been, from Rapidshare. The track's name is "Tension & Release", my favorite in the record.
  

The Record That Tore Us Apart: Places We've Never Been

Places we’ve never been (1979) by Bunky Green


According to allmusic this is “the strongest of Bunky Green's three Vanguard LPs of the mid 1970s”, but I never trust this Mr. Scott Yanow from Allmusic and I think he even doesn’t bother himself to listen to the records. Anyway here his tone is energetic and Intense and his songwriting, sophisticated.

The opening track is “East and West”, maybe the result of his trip to Algiers, a colorful encounter of cultures with deep understanding of the tempo of life in an eastern country. Rhythm section provide a texture like mid 1960s Coltrane quartet. But the outstanding contributor of this piece is Eddie Gomez with his counterpoint bass playing. While Bunky is so attached to the new landscapes of the song, his pianist Albert Daily with his alienation shows the strangeness of the scenery.

Tension

You'll hear one of the most beautiful modern pieces for Alto in “April Green”. Once again Gomez and his vigorous bass lines open the song. Here Bunky is like a bird in an open landscape. He emphasizes the pastoral aspect of song with the most delicate choruses possible. But despite the mood of outness and presence of nature (which is available in master of all altoists, Bird) he also has a urban intelligent and sophistication, most evident in clean phrasings of Randy Becker trumpet that remind me of Freddie Hubbard works with Herbie Hancock, a decade earlier. Bunky’s sound is seductiveness and sorrowful, a quality I’ve always liked about alto (think about Sonny Criss and Art Pepper in his latter days).

With “command module” album switches to a hard bop tune, and the only one in the album written with another musician, Roland Kubelik.

...and release

Side B of the LP opens with a piano introduction by Bunky himself; a tune called "Only in seasons". Then he switches to another mesmerizing alto part for the “places we've never been”. At first it looks like a ballad but suddenly goes beyond the limitations of playing a straight love song. He has a confessing side in every song and that’s the moving part.

“Tension and release” is simply one of the greatest songs ever executed with alto. An absolute poetry, a combination of Bird and John Coltrane in the most thrilling way. Bunky, like Jackson Polack, creates abstract sceneries from the elemental materials of his medium. His work is consisting of pure emotions. He creates colorful sheets with his sound, the sheets you never get tired of looking at or listen to. Here one also feels the influence of Sonny Stitt, another master altoist that Bunky has worked with in the 1960s.
Set closes with “Little Girl, I'll miss you”. A strong ballad with so much power in tone that is much closer to tenor than alto.

--Ehsan Khoshbakht

Details:
Recorded in New York City, February 21st and 22nd, 1979
Label: Vanguard (free style series - VSD 79425)
Total time 41:32

Tracks:
1-EAST AND WEST (BUNKY GREEN)(8:30)
2-APRIL GREEN (BUNKY GREEN)(7:20)
3-COMMAND MODULE (BUNKY GREEN-RONALD KUBELIK)(5:57)
4-MEDLEY: a) ONLY IN SEASONS(BUNKY GREEN) b) PLACES WE’VE NEVER BEEN(BUNKY GREEN)(7:25)
5-TENSION AND RELEASE (BUNKY GREEN)(7:55)
6-LITTLE GIRL, I’LL MISS YOU (BUNKY GREEN)(4:03)

Musicians:
Bunky Green (Alto Saxophone and Piano)
Randy Brecker (tp, flh)
Albert Dailey (p)
Ronald Kubelik (p, track: 5)
Eddie Gomez (b)
Freddie Waits (d)

.

On Bunky Green

Bunky Green is a master alto player and also skilled in other Saxes, flute and clarinet. He has his own sound, but unfortunately most of his recordings have gone long out of print and his best works (like the record I'll discuss later) has never been released on CD.

Vernice (Jr.) "Bunky" Green was born in April 23, 1935 and raised in Milwaukee, Wisconsin, where he played the alto saxophone, mainly at a local club called "The Brass Rail." Bunky was a self-taught and heavily influenced by Charlie Parker, but he spent a period reassessing his style and studying, emerging with a much more distinctive sound.

On recommendation of Lou Donaldson worked with Charles Mingus in New York City and Los Angeles for a brief period in 1957. As a matter of fact he was a replacement for Jackie McLean in Mingus’ group. His brief stint with the eccentric bass player made a deep impression. Mingus' sparing use of notation and his belief that there was no such thing as a wrong note had a lasting influence on Green's own style.


In 1960 Green moved to Chicago where he played with Ira Sullivan, Nicky Hill, Andrew Hill, Red Saunders, Louis Bellson, Yusef Lateef, and finally Sonny Stitt.

He studied at Roosevelt University, 1963. At Notre Dame Jazz festival won a prize. Traveled to Algiers under U.S. government sponsorship in 1964. Led pit band at Gai Paris club, Chicago, 1965.

For the first time he went to studio with Paul Serrano Quintet in 1960 to play in an album called “Blues Holiday” (Riverside). His first record under his own name was “Step High”, recorded in Chicago with a bunch of top notch musicians including Donald Byrd (tp), Jimmy Heath (ts), Wynton Kelly (p), Larry Ridley (b) and Jimmy Cobb (d).



Since then he has recorded for Exodus (1960) and Argo (1964-1966), recorded several fine albums during the 1960s, including “Playing for Keeps”, and “Soul in the Night” (which paired Bunky with Sonny Stitt), but his best work was his mid to late 1970s recordings for Vanguard. He also recorded several albums with Elvin Jones, including “Summit Meeting” and “Time Capsule”. His 1989 session on the Delos label, “Healing the Pain”, commemorates the death of his parents and was awarded the coveted 5-star rating from Down Beat Magazine. Green's latest studio album, “Another Place” (which features the rhythm section of Jason Moran, Lonnie Plaxico, and Nasheet Waits), also received a 5-star review from Down Beat Magazine. More recently (in July 2008) his recording “The Salzau Quartet Live at Jazz Baltica” was released.


Bunky toured Europe with renegades including Steve Coleman, Craig Handy, Joe Lovano in summer of 1996.

Green gradually withdrew from the public eye to develop a career as a leading jazz educator. He is holder of master's degree from Northwestern University and a professor of Chicago state university from 1972 to 1979. In the 1990s took up the directorship of the jazz studies program at the University of North Florida in Jacksonville where he still teaches today. He has also served a term as the president of the International Association for Jazz Education and been elected to the Jazz Education Hall of Fame.

--Ehsan Khoshbakht

Bunky Green Discography

Step High [also known as My Baby] (1960, Exodus/Fresh Sounds)
Testifyin' Time (1964, Argo/Cadet)
Playin' for Keeps (1965, Cadet)











The Latinization of Bunky Green (1967, Cadet)











Transformations (1977, Vanguard)
Visions (1978, Vanguard)
Places We've Never Been (1979, Vanguard)
In Love Again (1987, Mark)
Healing the Pain (1989, Delos)
Another Place (2006, Label Bleu)
The Salzau Quartet Live at Jazz Baltica (2008, Traumton Records)

with Elvin Jones:
Time Capsule
Summit Meeting 1976

With Clark Terry:
Having Fun

With Travis Shook:
Travis Shook

With Sonny Stitt:
Soul in the Night
Stitt Goes Green

With Eddie Harris:
Lost Album Plus the Better Half

.

Duke Ellington Photos

Back from a trip to northern Iran I feel too wasted to write something. The result of this rambling around and visiting my partner Ali-Reza Poodat, was discovering an obscure figure in jazz history which I'm going to write on extensively as soon as I get settled. Till then I announce my come back with a couple of Duke Ellington photos, the man who run the "A" train of mine, spiritually.

--Ehsan Khoshbakht

His majesty's hand, 1967

1967

Milan, 1964

Woody Herman

وودي هرمان

وودرو چارلز هرمان (16 می 1913 میلواکی – 29 اکتبر 1987) معروف به وودي هرمان نوازنده کلارینت، ساکسفونهای آلتو و سوپرانو، خواننده و رهبر یکی از بزرگترین ارکسترهای تاریخ جاز بود.

او از سنین کم در نمایش های وودویل به ایفای نقش پرداخت. اولین پرفرمانس مهم او در شش سالگی بود: نواختن کلارینت، اندکی تپ دنس (رقصی متکی به ايجاد ضرباهنگی مشخص با پا) و سپس آواز!

در نوجوانی اش در گروههای محلی کلارینت می زند. در1936 رهبر یکی از همین گروه ها شد. در اواخر دهه 1930 پیوستن زنی آوازه خوان و ترومپت نواز به نام بیلی راجرز به اركسترش باعث کشاندن هزاران تماشاگر به سالن های کنسرت هرمان شد. در اوایل دهه 1940 او در شیکاگو گروه هایی راه انداخت که Herd نامیده می شدند و به اصطلاح تخصصشان اجرای بلوز بود.

اولین اعضای این ترکیب جدید ری وتزل (Ray Wetzel) ، نیل هفتی (Neal Hefti) و پیت کاندولی (Pete Candoli) نوازندگان ترومپت ، بیل هریس نوازنده ترومبون، فلیپ فلیپس نوازنده ساکسفون تنور بودند در حالی که بخش ریتم گروه متشکل از رالف برنز، بیلی باوئر، چابی جکسون و دیو تاف (Dave Tough) بود. این گروه موفقیت زیادی برای هرمان به دست آورد. این گروه با تغییرات مختصری در ترکیبش تا 1946 به ضبط و حضور در اجراهای زنده ادامه داد. از آن جمله کنسرتی در کارنگی هال نیویورک بود که در آن ebony concerto ، قطعه ای که توسط استراوینسکی برای هرمان نوشته شده بود، اجرایی موفقیت آمیز داشت. اما در این سال هرمان به دلیل شرایط اقتصادی گروه را منحل کرد.

سال بعد او دومین Herd را تشکیل داد که به چهار برادر شهرت پیدا کردند. این بار رویکردی بسیار مدرن به ارکسترهای بزرگ جاز موضوع کار هرمان بود. پایان دهه 1940 ارکستر او با نوازندگان بزرگی همچون ال کان، سرژ چالوف، هربی استوارد، استن گتز، زوت سیمز و جین آمونز سال های طلایی اش را می گذراند. اما متاسفانه همچون هر پدیده پیشرو دیگری که می شناسیم این ارکستر با استقبال چندانی مواجه نشد. در اوایل سال های 1950 سومین Herd را تشکیل داد. جمعی از بزرگترین متخصصین سوئینگ شامل رد رادنی (Red Rodney)، اربی گرین (Urbie Green)، کای وایندینگ (Kai Winding)، ریچی کاميوکا (Richie Kamuca)، بیل پرکینز، مونتی بادویگ (Monty Budwig) و جیک هانا و البته نت پیرس (Nat Pierce) از ارکستر کنت بیسی که تقریباً جای هرمان را در رهبری و تنظیم قطعات گرفت.

البته دهه 1950 زمان مناسبی برای ارکسترهای بزرگ نبود و جاز مدرن و بی باپ موسیقی روز قلمداد می شد. هرمان در این سال هاي بی اعتنایی به سختی در خلاف جهت موج شنا کرد و تا دهه 1980 ارکسترهای متععدی را رهبری کرد.

ارکسترهای او در طول این دوران تغییرات بی شماری کرد اما در همه حال هرمان بهترین استعدادهای جاز را به کار می گرفت و توجهی همیشگی به موسیقی پاپ به عنوان منبعی برای انتخاب قطعاتش داشت. او در 1968 آهنگ تازه گل کرده گروه دورز (Doors) با نام Light my fire را انتخاب کرد و آلبومی با همین عنوان منتشر کرد که استانداردهای راک اندرول را به زبان Big Band در آورده بود.

هرمان در 1976 با کنسرتی در کارنگی هال چهلمین سال حضورش در این سالن افسانه ای موسیقی را جشن گرفت. در دهه 1980 علیرغم کهولت سن، یک گرفتاری اساسی با اداره مالیات که زیر سر خرابکاری های پنهانی مدیر برنامه هایش بود او را وادار کرد که دوباره به شکلی گسترده تورهای نمایشی برگزار کند. بیشتر این برنامه ها که برای پرداخت بدهی هایش ترتیب داده شده بود بسیار موفق تر از حد تصور از کار درآمدند. کارهایی از او که در طول سالها معمولاً به اتهام کهنه و تکراری بودن طرد شده بودند ، در این رنسانس حرفه ای مورد تجدید نظری اساسی قرار گرفتند.

چند آلبوم از وودي هرمان، نه ازاماً بهترين هاي او بلكه در دسترس ترين هايش:

برگزيده هاي كمپاني وِرو[1]

كاري با پيانيست افسانه اي، ارول گارنر [2]