Wednesday, August 5, 2009

A Guide to the Music of Thelonious Monk, in Farsi - Part I


-->
راهنماي موسيقي مانك، بخش اول.

تلانیوس اسفیر مانک (82-1917) نابغۀ مسلم موسیقی مدرن است. او نوازنده ای شهودی است و در آهنگسازی، بعد از الینگتون دومین نام بزرگی است که در تاریخ جاز با افتخار تکرار می شود. مانك شاعر، مجنون و موزیسینی دست نیافتنی و بی همتاست؛ در حالی که در زمان حیات خودش کسی قدرش را ندانست و کارهایش به گوش بیشتر موسیقی دوستان عجیب و ثقیل می آمد. انکار منتقدان، یک دورۀ کوتاه در زندان (که به خاطر و به جای دوستش باد پاول آن را متحمل شد)، رفتارهای غیرعادی (بعضی او را مردی دچار عدم تعادل روانی معرفی کرده اند) و سکوت طولانی در سال های آخر عمرش که باعث شد در آن ده سال واپسین حتی یک نُت هم ضبط نکند، هم درک او را برای معاصرانش دشوار کرد و هم در عين حال به اسطورۀ مانک دامن زد.
دربارۀ او گفته اند "هر اجرای مانک یک مخاطرۀ پرحادثه است". این گفته را می توان به تمام کارنامۀ بلند او نیز بسط داد و ادعا کرد هر چیزی که او ضبط کرده تجربه ای منحصربفرد برای خودش، نوازندگانش و از این طریق، ما شنوندگان بوده است.
مانک تحت تأثیر دوک الینگتون، استادان پیانوی "استراید" در هارلم، تدی ویلسون و مهم تر از همه ریشه های مهم جاز در ساختار "بلوز" بود.

هدف من این است که در این جا، به مرور، یک دیسکوگرافی کامل از مانک ارائه کنم تا راهنمای کسانی باشد که می خواهند به دنیای اعجاب آور این پیانیست و آهنگساز بی همتای جاز وارد شوند. قصد این است که آلبوم ها هم از نظر ارزش و اهمیت بررسی شوند و هم دیدگاه های شخصی ام در آن ها دخیل باشد. این کار را هم به فارسی و هم به انگلیسی انجام خواهم داد اما بین این متن ها تفاوت هایی وجود خواهد داشت: اول اين كه متن انگلیسی کامل تر خواهد بود چرا که توضیح بسیاری از جزییات این موسیقی به زبان فارسی دشوار و گهگاه غیر ممکن است. و دوم، امتیاز متن فارسی این است که لینک های دانلود را هم در آن منظور خواهم کرد. این کار را در متن انگلیسی، به خاطر رعایت مسائل حقوقی و قانونی، نکرده ام. شکی نیست که این آلبوم ها باید به طور قانونی خریداری شوند اما از آن جا که در ایران دسترسی به آنها غیرممکن است دلیلی نمی بینم که به لینک های تورنت یا ed2k آن اشاره نکنم. استدلال دیگرم این است که این همه سال تهیه کننده ها و کمپانی های صفحه پرکنی در ازای چندرغاز حقوق این آثار را از موزیسین های فقیر گرفتند و جیب هایشان را پر پول کردند، بنابراین گاهی وقت ها ایرادی ندارد که انتقامکی هم از آنها گرفته باشیم.
امتیاز بزرگ کاری که در این جا خواهم کرد این است که شما را از شر یکی از بزرگ ترین گرفتاری های آلبوم های جاز، قطعات تکراری و آلبوم های تکراری با نام های تجاری متفاوت، نجات خواهم داد. بلایی که سال ها بر سر خودم آمده و دلیلی ندارد که شما هم این مصائب را تجربه کنید.

مانک در روزهای مینتون
کافۀ مینتون کافه ای در نیویورک بود که موسیقی بی باپ، موسیقی انقلابی جاز در روزهای جنگ و پس از آن، در آن جا متولد شد. بعضی از بزرگ ترین نام های جاز، شب ها و بعد از خلاص شدن از ارکسترهای سویینگ تجاری و ملال آورشان در آن جا دور هم جمع می شدند و تجربه های تازۀ موسیقیایی شان را با هم تقسیم می کردند. این آدم ها دیزی گیلسپی، هات لیپس پیج، روی الدریج، کنی کلارک و چارلی کریستین بودند. متناوباً کولمن هاوکینز، دان بایاس و مری لو ویلیامز هم به آنها سر می زدند، اما مهم ترین آن ها مانک بود که پیانوی ثابت کافه مینتون محسوب می شد.


اما مشکل بزرگی برای شنیدن موسیقی هیجان انگیز و در حال تکوین روزهای مینتون وجود دارد: به خاطر اعتصاب سراسری اتحادیۀ موزیسین ها بساط ضبط تعطیل بود و از روزهای مهم تولد بی باپ هیچ آلبوم و ضبط رسمی و آبرومندی باقی نمانده است؛ یعنی تقریباً هیچ! تنها چند ضبط خصوص وجود دارد که دست به دست کلکسیونرها می چرخد و کیفیت آنها هم عموماً پایین است. بنابراین شاید برای شروع آسان تر باشد تا دورۀ مینتون را در آثار مکتوب ، به خصوص کتاب درخشان نت هنتوف Hear me talkin’ to ya دریابیم و تخیل خود را دربارۀ کارهایی که در آن روزهای انقلابی انجام شده بر واقعیت مسلط کنیم.

ظهور مانک: دورۀ "بلونُت"

در 1947 مانک سی ساله برای اولین بار به استودیو رفت تا آلبومی را زیر نام خودش برای کمپانی بلونت ضبط کند. مجموعه نشست های او برای بلونت که تا 4 سال دیگر ادامه پیدا کرد، و آرام آرام روی صفحه های 78 دور منتشر می شد امروز روی دو CD به طور کامل منتشر شده است.
نکتۀ شگفت انگیزی که در این آثار باشکوه وجود دارد این است که مانک تقریباً بیشتر قطعات افسانه اي اش را تا آن زمان نوشته است و نمونه هایی از آن ها را می توان در مجموعۀ بلونت شنید. کاری که مانک پس از این انجام می دهد گسترش مرزهای موسیقی اش، چه از نظر ریتم و چه هارمونی ، در اجراهای مکررش از این قطعات است. آدم هایی که مانک در این دوره با آنها کار کرده تقریباً همه نوابغ مسلم اولین جنبش مدرن موسیقی جازند. در بین این کارها آثار مشترک او با نوازندۀ ویبرافون، میلت جکسون (که زیر نام خود جکسون هم در جاهای دیگر منتشر شده)، جواهر بی بدیلی است که روز به روز بر ارزش آن افزوده می شود.

شنیدن کارهای مانک در این دوره برای هر کسی که به موسیقی جاز، موسیقی مدرن و هنر آوانگارد علاقه دارد، از هر چیز واجب تر است.

Monk; The Genius of Modern Music - Part I


Thelonious ‘Sphere’ Monk (1917-82) is a giant of modern music. He is a spontaneous performer and as a composer, after Duke Ellington, the biggest name in jazz; a poet and a madman, so untouchable, so elusive and so unique. Unrecognized in his lifetime and torn between the critical denial of jazz writers, a jail term, his strange behavior -- described by some people as a mental disorder – and finally a long silence before his death (not a single record in 10 years!) “A Monk performance was always an adventure,” says a critic about him and that’s the truth about every single track in his rich catalog of recordings.

Monk’s unique style was compounded of Harlem’s masters of stride piano (listen to Monk’s latter treatment of ‘Nice work if you can get it’ to get what I mean), Edward Kennedy Ellington (who wasn’t influenced by Duke?), Teddy Wilson and of course, The Blues.

I’ll try to arrange a recording guide for those who want to explore the musical life of Thelonious Monk. The discographies will be based on CD releases and as much as possible, still-in-circulation ones. One of my main aims, besides introducing his best recording sessions and key albums, is saving you from multiple sessions released commercially with different titles.


1 Minton’s Days (1940-45)

This revolutionary period of music, a round-up of jazz giants in New York City’s Minton’s Café, later known as ‘bebop’ movement, was a doomed one, too. Due to strike of ‘American Federation of Musicians’, there isn’t any official recording from that time and there are only a few low quality private recordings that have opened their way into collector’s archives.

Monk’s role in those sessions was probably more than anybody else; after all he was the house pianist and arranger of the new materials that was coming from everywhere. It was his harmonic variations that fueled the bop revolution. All cats, from Coleman Hawkins to Don Byas, were there. Charlie Christian on guitar was a min force. The drummer of the sessions was Kenny ‘Klook’ Clarke. After hours, when the whole town was asleep, Roy Eldridge, Hot ‘Lips’ Page and Dizzy Gilespie, with their fiery trumpets and free from commercial gigs were the regular guests of the café.

Monk,Howard McGhee, Roy Eldridge and Teddy Hill at Minton's 1948.


The only record left from Minton’s, under the Monk’s own name is After Hours at Minton’s, recorded in 1943 and issued by obscure “DefinitiveClassics” label. The line up consists of Eldridge (tp), page (tp), Herbie Fields (ts), Al Sears (ts), Christian (g), Nick Fenton (b), and Clarke (d).

Only for completation of this period, there are four tracks from Monk in Coleman Hawkins’ Bean and the Boys (Prestige PR 7824) recorded October 19, 1944 in New York City and a live recording with Dizzy Gillespie’s orchestra in Spotlite club,1946, issued under the title, Dizzy Gillespie '46 Live At The Spotlite

2 Establishing the Giant: Blue Note recordings

By 1947 Monk was 30 years old and ready to place himself in the pantheon of the masters of modern music of 20th century. In prospect he was the real genius of modern music, right after Jelly Roll Morton and Duke Ellington.

In October 15, 1947 he went to WOR Studios in New York to record his first album. That day he did 4 tracks with a sextet, all his own compositions. A week later the session continued with a trio and this time his interpretations of popular themes and standards of jazz were added to the repertoire. Later on he went back to studio with a Quintet. The Blue Note’s stirring sessions ended up in early 1950s with some of the most effective sessios, a quartet with vibraphonist Milt Jackson and finally his 1950 sextet with Lou Donald, Kenny Dorham, Lucky Thompson and drummer Max Roach.

The Complete Blue Note recordings gathers all the things he has recorded from 1947 to 1952 (plus a 1958 BN date with Coltrane) in 4 CDs.

Beware of Milt Jackson’s Wizard of the vibe or any other album, reissued under the Monk/Jackson name because all materials will be the same as Monk’s third and fourth CD of the BN box set.



The Genius of modern music (Vols. 1 & 2) is also another version of BN sessions but not as complete as the latter box. The French label, ‘Classics’, has released a chronological compilation from this period (1947-48) and naturally if you have the box, you won’t need this importee.

In Penguin’s guide to jazz on CD (Richard Cook & Brian Morton, sixth edition), after giving the highest rate to these recordings (four stars and a crown – symbol of a essential jazz record), we read: “though some of his work, like ‘In walked Bud’, utilized a straightforward chord sequence, and though ‘Eronel’, one of the additional tracks from the critical July 1951 with Milt Jackson, is relatively orthodox bop, Monk’s interest in tough, pianistic melody, displaced rhythm and often extreme harmonic distortion (as in his treatment of ‘Carolina Moon’) rather sets him apart from the bop mainstream.”

One of the interesting parts of these recordings is inclusion of all important Monk’s compositions; from his first record he opens our ears to masterpieces like Thelonious, Ruby, My Dear, Well, You Needn't, Off Minor, Monk's Mood, 'Round About Midnight (AKA ‘round midnight), I Should Care, Evidence, Misterioso, Epistrophy, I Mean You, Criss Cross, Straight, No Chaser. And after that, for two decades he continues to explore new boundaries in Jazz with the very same compositions. A musical comparison between different performances of the same tunes would be a great help for understanding Monk; for instance take ‘Evidence’ in BN period and compare it with Monk’s interpretation of the same piece in Five-spot café, some years later with John Coltrane. And as long as the rhythmic complexity is concerned there is a staggering version with Art Blakey and the jazz messengers (with Johnny Griffin in the line up), and several version in solo or trio format until his last records, and each one different from the other -- more daring and more experimental -- and without question the purity of performance increases in every new treatment of the song, and that’s Thelonious Monk.

Thelonious Monk Sextet

Idrees Sulieman (tp) Danny Quebec West (as) Billy Smith (ts) Thelonious Monk (p) Gene Ramey (b) Art Blakey (d)

WOR Studios, NYC, October 15, 1947

Tracks: Humph /Evonce (alt. take) / Evonce / Suburban Eyes / Suburban Eyes (alt. take) /Thelonious

Thelonious Monk Trio

Thelonious Monk (p) Gene Ramey (b) Art Blakey (d)

WOR Studios, NYC, October 24, 1947

Tracks: Nice Work If You Can Get It (alt. take/ Nice Work If You Can Get It /Ruby, My Dear (alt. take) / Ruby, My Dear / Well, You Needn't / Well, You Needn't (alt. take) / April In Paris (alt. take) /April In Paris / Off Minor / Introspection

Thelonious Monk Quintet

George Taitt (tp) Sahib Shihab (as) Thelonious Monk (p) Bob Paige (b) Art Blakey (d)

WOR Studios, NYC, November 21, 1947

E. K. Note: this session is very important folks, dig ‘In Walked Bud’ and ‘'Round About Midnight’.

Tracks: In Walked Bud /Monk's Mood /Who Knows? /'Round About Midnight / Who Knows? (Alt. take)

Thelonious Monk Quartet

Milt Jackson (vib) Thelonious Monk (p) John Simmons (b) Shadow Wilson (d) Kenny Pancho Hagood (vo -1/3)

Apex Studios, NYC, July 2, 1948

Tracks: All The Things You Are /I Should Care (alt. take) /I Should Care /Evidence /Misterioso / Misterioso (alt. take) / Epistrophy / I Mean You

Thelonious Monk Quintet

Sahib Shihab (as -1/6) Milt Jackson (vib -1/6,9) Thelonious Monk (p) Al McKibbon (b) Art Blakey (d) WOR Studios, NYC, July 23, 1951

Tracks: Four In One / Four In One (alt. take) / Criss Cross / Criss Cross (alt. take) /Eronel /Straight, No Chaser / Ask Me Now (alt. take/ Ask Me Now /Willow Weep For Me

Thelonious Monk Sextet

Kenny Dorham (tp) Lou Donaldson (as) Lucky Thompson (ts) Thelonious Monk (p) Nelson Boyd (b) Max Roach (d)

WOR Studios, NYC, May 30, 1952

Tracks: Skippy / Skippy (alt. take) / Hornin' In (alt. take) / Hornin' In / Sixteen /Sixteen (alt. take/Carolina Moon / Let's Cool One / I'll Follow You

A rare photo with Allen Ginsbeurg

Saturday, August 1, 2009

That George Russell who saved my uncle!


شگفت انگیز است که چگونه زندگی و مرگ ما و آدم هایی که هرگز ندیده ایم و هزاران کیلومتر و سال ها و قرن ها فاصله بینمان وجود دارد، چنین به هم وابسته است. این نکته با مرگ یکی از آخرین آهنگسازان بزرگ جاز، جورج راسل ، برای یک دوست عزیز چنان زنده شد که از من خواست در دوری از ابزار ارتباطی امروزی، احساسات او را دربارۀ مرگ جورج را از سواحل دریای خزر منتقل کنم.

در زمان های دور، اوایل سال های 1960 میلادی، این دوست به جایی رسیده بود که دیگر لزومی به ادامۀ زندگی نمی دید – و من تنها او را از این جهت ملامت می کنم که در آن زمان الینگتون، بیسی وهاوک زنده بودند و چطور وقتی آنها هنوز هستند شما می خواهید نباشید! – و این بازی چنان برایش بی معنا بود که خاتمۀ آن آسان تر از تکرارش به نظر می رسید. به خوبی می دانیم در کشوری چنین بیگانه با هر الگوی یگانه ای از غرابت و زیبایی این تصمیم عجیب نیست و این سنگی است که به درستی از زمان "هدایت" گذاشته شده است.

باری آن چه این دوست را نجات می دهد شنیدن اجرای جری مولیگان از قطعه ای است که جورج راسل نوشته به نام "همه چیز دربارۀ رُزی"؛ قطعه ای نزدیک به ده دقیقه برای ارکستر بزرگ و اجراء شده به سال 1961 و منشر شده توسط Verve که از سه موومان تشکیل شده و به گفتۀ خود این دوست یکی از بهترین بلوزهای اجرا شده توسط یک ارکستر بزرگ را در موومان میانی آن می توان شنید. راسل که 88 زندگی کرد چهل سال از زندگی آدمی دیگر را در جایی هزاران کیلومتر دورتر از خودش بیمه کرد. هر کدام از ما چند لحظۀ این چنینی و چند موزیسین می شناسیم که بتوانند با ما چنین کنند؟

آلبومی که این قطعه در آن ظاهر شده نیم قرن است که تجدید چاپ نشده اما خوشبختانه "همه چیز دربارۀ رُزی" در مجموعه ای انتخابی از کارهای مولیگان برای Verve گنجانده شده و در این جا می توانید آن را پیدا کرده، به روی کامپیوتر خودتان کشیده و بشنوید.(قطعۀ شمارۀ هفت آلبوم)

این هم فهرست نوازندگان ارکستر جری مولیگان در قطعۀ "رزی":

“All About Rosie”

Trumpets: NICK TRAVIS; DON FERRARA; DOC SEVERINSEN

Trombones: BOB BROOKMEYER; WILLIE DENNIS; ALAN RALPH

Alto Sax: GENE QUILL; BOB DONAVAN

Tenor Sax: JIM REIDER; ZOOT SIMS

Baritone Sax: GENE ALLEN; GERRY MULLIGAN

Bass: BILL CROW

Drums: MEL LEWIS

Recorded in NEW YORK CITY, JULY 10th-11th, 1961

و در پایان خدا جورج راسل را رحمت کند.

The Art Tatum-Ben Webster Quartet


اولین بار آلبوم کلاسیک "آرت تیتوم و بن وبستر" (Art Tatum-Ben Webster Quartet ) را در فیلم سپتامبر (1987) وودی آلن شنیدم؛ فیلمی چخوفی که تماماً در یک خانۀ ییلاقی می گذرد و در آن سام واترستون آرام و روشنفکر، صفحۀ این آلبوم را روی گرامافون می گذارد و مادر تازه به دوران رسیدۀ میا فارو می پرسد "کدوم یکی آرت تیتومه و کدوم بن وبستر؟"
برای این که جواب این خانم پا به سن گذاشتۀ کم دانش نیوانگلندی را داده باشیم باید بگوییم که آرت تیتوم نوازندۀ بزرگ پیانو (56-1901) – یک کور مادرزاد – و بن وبستر (73-1909) استاد مسلم ساکسفون تنور از کانزاس سیتی است.
این نشست تاریخی در سپتامبری بارانی در نیویورک پر شده است؛ به طور دقیق یازده سپتامبر 1956 و عجیب نیست که آلن چنین هوشمندانه این آلبوم را برای القای آن حال و هوای غمگین و با وقار برگزیده است. هفت قطعۀ اجرا شده همه استانداردهای جاز هستند و ظاهراً پیشنهاد انتخاب چنین قطعاتی متعلق به تهیه کنندۀ بزرگوار این نشست – و باقی نشست های آرت در همان دوره – جناب نورمن گرنتز بوده است. نوازندۀ باس، رد کلندر و نوازندۀ درام، بیل داگلاس است.
در راهنمای پنگوئن (کوک و مورتون) دربارۀ این نشست نوشته شده: