Neil Young's Trunk Show

فيلم تازه جاناتان دمي بازهم درباره نيل يانگ است. پس از Complex Sessions (شاهكاري سي دقيقه‌اي كه در استوديو فيلم‌برداري شده و حدود بيست دقيقه آن اجرايي از change your mind بود) و Heart of Gold ، كه يكي از موفق‌ترين فيلم‌هاي اخير دمي و يكي از بهترين فيلم-كنسرت‌هاي تاريخ سينما محسوب مي‌شد، تور تازه يانگ موضوع Trunk Show خواهد بود، تقريباً با همان گروهي از موزيسين‌ها كه در فيلم قبلي يانگ/دمي بودند. فيلم نمايش محدودي در سينماها خواهد داشت و بازار اصلي آن در سينماهاي خانگي خواهد بود.

Neil Young Trunk Show (Trailer) from filmswelike on Vimeo.

Herb Ellis Meets Jimmy Giuffre,1959

-->

هرب الیس جیمی جیوفری را ملاقات می‌کند

ضبط شده در 26 مارس 1959 در استودیوهای پولی‌گرام (Verve)

زمان: چند ثانیه‌ای بیشتر از 38 دقیقه

تهیه کننده: نورمن گرنتز

موزیسین‌ها: هرب الیس (گیتار)؛ جیمی جیوفری (تنظیم، ساکسفون‌های تنور و باریتون)؛ ریچی کامیوکا (ساکسفون تنور)؛ آرت پـِپـِر (ساکسفون آلتو)؛ باد شَنک (ساکسفون آلتو)؛ لو لِوی (پیانو)؛ جو موندراگُن (باس)؛ استن لیوی (طبال). اسم جیم هال هم به عنوان گیتاریست در مشخصات آلبوم آمده، ولی من واقعاً یادم نمی‌آید جیم را در این کار شنیده باشم.

***

چند روزی از مرگ هرب الیس، یکی از بهترین گیتاریست‌های جاز، می‌گذرد. او 89 سال در این دنیا دوام آورد و از ارکستر جیمی دورسی، که حالا بسیار بیشتر از گذشته قدرش را می‌دانم، تا تریوی افسانه‌ای اسکار پترسون را با صدای بی‌باپی که تردستانه با کانتری و بلوز تلفیق شده بود، مزین کرد. بهترین آلبومی که از هربی می‌شناسم، کاری است به اسم "هیچ چیز، مگر بلوز" که با روی الدریج و کولمن هاوکینز و استن گتز ضبط کرده. اما این آلبوم، برای دوشنبه این هفته، بیشتر از هرکار دیگری از هربی در record player من دوام آورد؛ کار مشترکی از هرب الیس و جیمی جیوفری که در 1959 ضبط شده است. جیوفری یکی از بهترین تنظیم‌کننده‌ها (اگر شما می‌گویید اَرینجِر یا ارانژمان‌چی یا هرچیز دیگر، همه مقصودمان یکی‌ست) در تاریخ جاز بوده و هست، یک روشنفکر گردن کلفت بی‌‌ادعا که سال‌ها قربانی جهل روزگار در مقابل کارهایش بود. البته جیوفری از همان ابتدا چنین درگیر داستان آوان‌گارد در جاز نبود و انبوهی تنظیم و اجرا برای ارکسترهای بزرگ سویینگ دارد و واقعیت این است که ریشه‌هایش در سویینگ، چه‌بسا محکم‌تر از گرایشش به آوان‌گارد بوده.

آلبوم با یکی از تصنیف‌های مشترک الیس و جیوفری به نام Goose Grease آغاز می‌شود. دوستان، اجازه بدهید بگویم این دقیقاً تصوری و خواسته‌ای است که از "سویینگ" دارم، سویینگی آرام و در کمال آرامش، اندکی نزدیک به سنت موسیقی کرانه‌های غربی آمریکا، و البته گفتگوی عالی بین بخش ساکسفون و گیتار. در همین‌جا اشاره کنم که ساکسفونیست‌های آلبوم هرکدامشان برای خودشان رجلی‌اند: ریچی کامیوکا، آرت پـِپـِر و باد شَنک.

بالاد عاشقانه‌ای که ازپس آهنگ گشاینده آلبوم می‌آید When Your Lover Has Gone نمایش استادی هرب الیس است. اما قسمت محبوب من اجرایی از "پاتریشیا" یکی از تصنیفات آرت پپر و هرب الیس است (که من همیشه دیوانه اجرای خود پپر در کافه ویلیج ونگارد، 1977، بوده‌ام) که سولوی اعلایی از الیس دارد، درواقع تنها قطعه‌ای در آلبوم که یک‌نفره نواخته می‌شود.

آلبوم ایده‌آلی است برای آدم که در این روزها هنوز جسماً و روحاً عاجز از تطبیق خود با دگرگونی‌های روزگار است، زمانی برای آرامش و فراموشی که از خلال آن بتوان به آرامی آمدن این بهار گیج‌کننده را پذیرفت.

*

Celluloid Architecture Book

كتاب تازه من، معماري سلولويد: درآمدي بر جهان سينما و معماري بلاخره بعد از كش و قوس فراوان، كه همه به اين نوع از كش آمدن‌ها و قوس پيدا كردن‌ها عادت كرده‌ايم، امروز منتشر شد. مشخصات و توصيحات كتاب در وبلاگ يادداشت‌هاي سينما آمده است.

The Celluloid Architecture book, written in Farsi, is the result of my long and obsessive studying of film architecture and the meaning of space in motion pictures, during the years that I spent in architecture school. It is a prompt reaction to the needs and necessities of many schools of architecture in Iran, and their most recent interest is cinema as a immense source of inspiration. Now films are studied for the purpose of discovering a more subtle and responsive architecture. My main aim in writing the book - and choosing the other texts, as well - was to switch swiftly from the position of a film scholar to the view of an architect. I tried to keep both point of views in focus, simultaneously.

This anthology, which some parts of it has been written back in 2002, though completely revised, come from a wide range of disciplines. From structural comparison between two medium to an architectural reading of motion picture history. Examining the influence of virtual architecture of film on contemporary scene of architecture and the playfulness that real architecture borrowed from the movies. A section is dedicated to studying the role of architecture , city and landscape in the films of key and architecture-oriented directors (though Jacques Tati is missing in this book, simply because he's the subject of my next book). This text will also help students in understanding the role of major cities in the development of the city film, or let's say mystic city - the one which is invented for the screen - in the different periods of film history. For instance, Berlin and expressionist city, or Paris of the avant-garde, or New York of Hollywood extravaganzas. Hence, I partitioned the book to three sections and 17 chapters within them:

Basic Concepts
Directors, studio system and architecture
Art Directors, Production Designers and Film Design

More details on my cineblog.

Art Tatum Photos

All photos courtesy of Pablo Records.

Herb Ellis (1921-2010)

Herb Ellis, one of the last giants of jazz guitar, passed away. He studied at North Texas State and played with Jimmy Dorsey during the 1940s. His major association was with the Oscar Peterson Trio, 1953-58, and as an accompanist to singers. Much studio and subsequent club dates as a senior swing-to-bop stylist.

His most celebrated LP is recorded for Verve (521674-2), under the significant title of Nothin' but the blues, including an all-star appearance by Coleman Hawkins, Roy Eldridge, Dizzy Gillespie, Stan Getz, and Oscar Peterson. He also has many recordings for Concord label during 1970s. He was a great soloist in tradition of Charlie Christian, playing clean, fluent lines, especially effective in the blues idiom. "His style mixed the harmonic sophistication of bebop with the earthy directness of the blues and seasoned the blend with a twang more typical of country music than jazz," wrote Peter Keepnews in an obituary in New York Times.

While never a major star, he was long a favorite of critics and musicians. In 1959 a fellow guitarist, Jim Hall, praised his “fantastic fire and drive.” In 1990 Gary Giddins of The Village Voice raved about the “easy, loping quality” of his playing, “buoyed by familiar dissonances yet surprisingly free of cliché.”

Art Tatum

آرت تیتوم

13 اکتبر 1909 ، تولِدوی اوهایو

5 نوامبر 1956

***

آرت مادرزاد کور بود. درخانواده‌ای اهل موسیقی به دنیا آمد و نواختن پیانو را از بچگي آموخت، در حالی که هیچ‌گاه خواندن نت یاد نگرفت. از دوره نوجوانی نوازنده پیانوی گروه‌های محلی بود. خواننده‌ای به نام آدلاید هال در 1932 آرت را به نیویورک برد و درست سال بعد از این ورود بود که اولین صفحه‌های آرت در نیویورک ضبط شد. تا 1937 بین کلوب‌های کلیولند (Cleveland) و شیکاگو در حرکت بود و در این سال دوباره در نیویورک مستقر شد. تریو (Trio) بسیار محبوبی با اسلم استیوارت (باس) و تاینی گرایمز(گیتار) راه انداخت و در جلسات ضبط بی‌شمار، برنامه‌های رادیویی، تورهای داخلی و حتی یک تور انگلستان در اوایل سال‌های 1940 ظاهر شد. در ابتدای دهه 1950 با نورمن گرنتز قرارداد ضبطی بست که طبق آن مجموعه‌ای از صفحه‌های اعلای تکنوازی پیانو ضبط کرد که مستندهایی یگانه از یکی از بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین پیانیست‌های قرن بیستم‌اند. گرانتز، آرت را برای ضبط با گروه‌های کوچک دوباره به استودیو برد و او را در کنار نوازندگان بزرگی همچون بنی کارتر، روی الدریج، لیونل همپتون و بن وبستر قرار داد. این مجموعه‌ها با استاندارد امروز در حدود 15 CD هستند که زیر نام "شاهکارهای سولو و گروهی آرت تیتوم" توسط شركت پابلو(Pablo) منتشر شده‌اند.

گفته می‌شود وقتی آرت به یکی از کلوب‌هایی که فتس والر، پیانیست بزرگ جاز، در آن‌ها اجرای برنامه می‌کرد پا می‌گذاشت، فتس که خود در اين ساز غولی بود، دست از نواختن بر می‌داشت و می‌گفت: «خدای پیانو وارد شده است». بداهه نوازی‌های خیره کننده تیتوم به روی هر نوع آهنگی، از قطعات کلاسیک تا آهنگ‌های عامه‌پسند روز می‌توانست پیانوی جاز را به چیزی استعلایی بدل کند. می‌توانست با پیوستگی و سرعت مافوق تصوری پیش برود و ناگهان با یک نت مسیر جدیدی به آن بدهد. آکوردهایش می توانستند حتی تیزترین گوش‌ها را غافل‌گیر و گيج کنند. در اجرای یک قطعه بارها بازیگوشانه ملودی‌های مهم دیگری را «تضمین» می‌کرد و در هیچ حال سویینگ را فدای نمایش‌های تکنیکی عجیب و غریب نمی‌نمود.

Charles Mingus: Triumph of the Underdog (1998)

Charles Mingus: Triumph of the Underdog (1998)
B&W-Color/78 min/U.S.A
Directed by: Don McGlynn.

Songs: "Epitaph", "Started melody", "Peggy's blue skylight", "Celia", "Meditations on integration", "Pithecanthropus erectus", "This subdues my passion", "Better git it in your soul",
"Weird nightmare", "The clown", "Sue's changes", "Something like a bird", "Chair in the
sky" by Charles Mingus.

With: Numerous TV clips of Charles Mingus in performance and in interview over the years plus clips from the documentary "Mingus" (1968)(q.v.). Also interviews with Gunther Schuller, Wynton Marsalis, John Handy, Sue Mingus, Celia Mingus, Jerome Richardson, Randy Brecker, Brian Priestley, Britt Woodman, Snooky Young, Eddie Bert, Andrew Homzy, Lew Soloff, Jimmy Knepper, Don Butterfield, George Adams, Jack Walrath, Dorian Mingus. Also film clips of the Duke Ellington and the Lionel Hampton bands and Dannie Richmond.

Harry Carney's Centennial

Harry Howell Carney (April 1, 1910 - October 8, 1974)